Google Chrome zawiera wiele funkcji, dzięki którym webmasterzy będą mogli zaoferować swoim użytkownikom lepsze witryny. Google Chrome ma wbudowany program Gears, pozwalający webmasterom na wykorzystanie interfejsów API, takich jak przechowywanie w trybie offline. Oprócz tego Google Chrome umożliwia nadanie aplikacjom sieciowym wyglądu i stylu aplikacji „pulpitowych”, ponieważ użytkownicy mogą uruchamiać Google Chrome ze zminimalizowanym interfejsem, składającym się jedynie z paska tytułowego.
Google Chrome wykorzystuje także najnowszy silnik JavaScript (V8), znacznie szybszy niż obecnie używane interpretatory JavaScript. Oznacza to, że dzięki mniejszym ograniczeniom prędkości i czasu przetwarzania możesz tworzyć bardziej złożone i zasobochłonne aplikacje AJAX. Google Chrome został zbudowany na bazie WebKit, tak więc użytkownicy Google Chrome będą mogli korzystać z funkcji CSS3 dodawanych do WebKit w miarę ich udostępniania.
Istnieje wiele innych przeglądarek, z których możesz korzystać. Informacje o najpopularniejszych spośród nich znajdziesz na wymienionych poniżej stronach:
Ciąg agenta użytkownika dla Google Chrome to:
Mozilla/5.0 (Windows; U; Windows NT 5.1; en-US) AppleWebKit/525.13 (KHTML, jak Gecko) Chrome/0.X.Y.Z Safari/525.13.
Google Chrome pracuje na silniku renderowania WebKit, z którego korzystają także inne przeglądarki, na przykład Safari firmy Apple. Witryny internetowe powinny w Google Chrome wyglądać tak samo, jak w innych przeglądarkach opartych na silniku WebKit. Aby kierować na te przeglądarki, szukaj w ciągu agenta użytkownika raczej webkit niż nazw konkretnych przeglądarek (np. Google Chrome lub Safari).
Aby ułatwić przeglądarkom prawidłowe renderowanie treści, należy zawsze umieszczać informacje o zawartości i kodowaniu znaków na początku w źródle dokumentów. Jeśli wykorzystujesz ramki lub ramki iframe, podaj kodowanie także na początku źródła tych ramek. Niektóre przeglądarki (wśród nich Google Chrome) nie rozpoznają deklaracji kodowania umieszczonej głębiej w dokumencie (na przykład po kodzie CSS lub skrypcie znajdującym się w nagłówku strony).
Przykład właściwego umieszczenia deklaracji kodowania:
<html>
<head>
<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=windows-1251">
<script type="text/javascript">
... Twój kod JavaScript ...
</script>
.......
Sprawdź także, czy Twój serwer sieciowy nie wysyła sprzecznych nagłówków HTTP. Wysyłane przez serwer sieciowy nagłówki mają pierwszeństwo przed wszystkimi deklaracjami tablicy znaków, umieszczonymi na stronie.
Google Chrome nie odczytuje informacji o kodowaniu zadeklarowanych w document.write(). Jeśli na przykład używasz tej metody dla określenia kodowania w ramkach iframe, po przeprowadzeniu renderowania możesz zobaczyć nieprawidłowe znaki. Zamiast:
frame1.js
document.write("<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=windows-1251">"); ... inny kod JavaScript ...
...zalecamy użycie:
frame1.html
<html> <head> <meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=windows-1251"> <script type="text/javascript"> ... Twój kod JavaScript ... </script> ...
Google Chrome koduje za pomocą procentów parametry zapytań w obrębie adresu URL. Przed przetwarzaniem danych sprawdź, czy Twoje wykonywane po stronie serwera skrypty poprawnie odczytują zakodowane za pomocą procentów znaki.
Musisz określić wersję NPAPI dla tej wtyczki.
Format ActiveX jest obsługiwany tylko przez Internet Explorer (oraz przeglądarki oparte na Internet Explorer) dla Windows. Google Chrome, Mozilla Firefox, Apple Safari i inne przeglądarki nie obsługują ActiveX. Zamiast niego wykorzystują Netscape Plugin Application Programming Interface (NPAPI).
Istnieje kilka sposobów na wyświetlenie błędów i zdebugowanie JavaScript w Google Chrome:
help w wierszu poleceń debugera.Google Chrome wykorzystuje inny silnik renderowania niż Internet Explorer, może więc inaczej wyświetlać witryny sieciowe. Ten sam silnik renderowania (WebKit) wykorzystuje Apple Safari, strony powinny więc wyświetlać się identycznie w obu tych przeglądarkach.
Istnieje kilka narzędzi umożliwiających przetestowanie witryny w Google Chrome:
Sprawdź, czy zewnętrzny arkusz stylów ma poprawnie określoną tablicę znaków oraz typ zawartości. Powinny one wyglądać w następujący sposób: text/css lub text/css;charset=X.
Nie zaleca się określania tablicy znaków dla arkusza stylów w nagłówku HTTP. Zamiast tego należy dodać następującą deklarację na samym początku (bez żadnych znaków poprzedzających, łącznie ze spacjami i znakami podziału wiersza) arkusza CSS:
@charset "xxx"
Zaniedbanie podania informacji o kodowaniu może uniemożliwić prawidłowe parsowanie arkusza stylów.
Aby dowiedzieć się więcej na ten temat, przejrzyj dokumentację World Wide Web Consortium na stronie http://www.w3.org/TR/CSS21/syndata.html#charset.
Domyślnym zachowaniem Google Chrome jest minimalizowanie wyskakujących okienek i wyświetlanie tylko ich paska tytułowego w prawej dolnej części okna przeglądarki. Użytkownicy mogą wyświetlić zawartość wyskakującego okienka, przeciągając jego pasek tytułowy w lepiej widoczne miejsce. To sprawia, że wyskakujące okienka ładują się, nie pogarszając funkcjonalności witryn, które wymagają ich do działania. Zapobiega to także zasłanianiu strony przez niepożądane wyskakujące okienka i rozpraszaniu użytkowników.
Oznacza to, że na stronie wystąpił problem z mechanizmem SSL. Kliknięcie wykrzyknika w Google Chrome spowoduje wyświetlenie szczegółów tego problemu. Często jest to rezultat umieszczenia na stronie mieszanej zawartości – na przykład strona najwyższego poziomu jest przesyłana przez protokół HTTPS i chroniona przez SSL, ale zawarte są na niej elementy (na przykład grafika, skrypty lub kod CSS) przesyłane przez HTTP. Aby wyświetlana była kłódka, cała zawartość strony musi być przesyłana przez HTTPS.
Zespół Google Chrome planuje wprowadzenie obsługi interfejsu API bazy danych HTML5, a także innych interfejsów API obsługiwanych przez WebKit, w tym trybu offline i roboczych, w przyszłych wersjach.
Użytkownicy Google Chrome mogą tworzyć skróty do każdej strony, wybierając opcję Utwórz skrót aplikacji z menu Strona. Nowe skróty domyślnie zastosują tytuł i ikonę strony, do której prowadzą.
Możesz określić tytuł, opis oraz adres URL dla skrótów Google Chrome prowadzących do Twojej strony, dodając szczegółowe tagi meta w części <head> dokumentów.
| Do dostosowania: | Tag | Przykład |
|---|---|---|
| Tytuł skrótu | application-name | <meta name="application-name" content="Gmail"/> |
| Opis (stosowany, jeśli jest dostępne więcej miejsca, na przykład w oknie preferencji) | description | <meta name="description" content="E-mail od Google"/> |
| Adres URL otwierany po kliknięciu skrótu | application-url | <meta name="application-url" content="http://www.gmail.com"/> |
| Ikona skrótu | <link rel="icon" href="gmail_32x32.png" sizes="32x32"/> |
Na przykład:
<head>
<meta name="application-name" content="Gmail"/>
<meta name="description" content="E-mail od Google"/>
<meta name="application-url" content="http://www.gmail.com"/>
<link rel="icon" href=gmail_32x32.png sizes="32x32"/>
<link rel="icon" href=gmail_48x48.png sizes="48x48"/>
</head>
Pokazane tagi są bardzo zbliżone do tagów interfejsu API oprogramowania Gears Desktop. Więcej informacji na temat interfejsu API Gears Desktop znajduje się w dokumentacji dotyczącej tego oprogramowania.
Google Chrome ma budowę wieloprocesową, co oznacza, że poszczególne karty działają jako procesy oddzielne od siebie nawzajem, a także od głównego procesu przeglądarki. Jednakże nowe karty otwierane z witryny sieciowej zazwyczaj wykorzystują ten sam proces, aby umożliwić dostęp do nowej karty z oryginalnej strony przy użyciu JavaScript.
Jeśli chcesz, żeby nowa karta otwierała się w oddzielnym procesie:
opener nowo otwartej karty jako null, aby nie miała dostępu do strony oryginalnej.Google Chrome rozpozna te czynności jako wskazówkę, że stara i nowa strona powinny zostać potraktowane oddzielnie i postara się załadować nową stronę w oddzielnym procesie.
Wszystkie te kroki można wykonać, wykorzystując następujący fragment kodu:
var w = window.open();
w.opener = null;
w.document.location = "http://innastrona.pl/index.html";
Kiedy użytkownik wprowadzi pojedyncze słowo w pasku adresu, Google Chrome przeprowadza wyszukiwanie tego słowa i zwraca wyniki, używając domyślnej wyszukiwarki tego użytkownika. W tym samym czasie Google Chrome wysyła zapytanie HEAD dla http://słowo, aby sprawdzić, czy jest to prawidłowa witryna sieciowa. Jeśli Google Chrome otrzyma odpowiedź z kodem HTTP/2xx (na przykład HTTP/200 OK), użytkownik zostanie zapytany, czy chce odwiedzić tę witrynę. Kliknięcie linku do strony z okna monitu spowoduje ustawienie tej witryny jako domyślnego celu dla danego słowa dla przyszłych zapytań.
Google Chrome wyświetli monit także jeśli otrzyma w odpowiedzi:
Sprawdź, czy Twój serwer prawidłowo odpowiada na zapytania HEAD dla danej strony, a nie jedynie na zapytania GET.
Jeśli na przykład strona znajduje się pod adresem http://projekt.intranet.example.com, a użytkownik z sieci korporacyjnej wprowadza w pasku adresu projekt:
Użytkownicy mogą obejść domyślne zachowanie (wyszukiwanie), wpisując projekt/ lub http://projekt, albo wybierając w pasku adresu projekt/ zamiast Wyszukaj projekt.
Dostarczając dokument z opisem OpenSearch (OSDD), umożliwiasz Google Chrome umieszczenie Twojej witryny na liście wyszukiwarek w przeglądarce. Więcej informacji na temat OpenSearch znajdziesz na stronie http://www.opensearch.org.